Rustykalny styl to najnowszy trend w aranżacji wnętrz jak i zewnętrznych fasad domów. Elementy z kamienia nadadzą naturalistycznego wyglądu elewacji naszego budynku. Płytkami kamiennymi można obłożyć cały dom lub tylko niektóre jego fragmenty.

Zaletą takiej elewacji jest nie tylko estetyka i oryginalność, ale też trwałość. Na rynku budowlanym możemy spotkać płytki z kamienia naturalnego lub sztucznego. Technologia montażu jednych i drugich jest podobna. Elementy ze sztucznego kamienia są nieco lżejsze od tych z naturalnego. Sposób ich mocowania zależy w dużej mierze od wagi oraz wielkości płytek.

Jakie płytki wybrać na elewację domu

Kamień sztuczny

Kamień sztuczny jest tańszy niż naturalny, a nowoczesne technologie produkcji umożliwiają wytwarzanie drobnych i małych kształtek o wiele prostszych i tańszych w montażu niż duże płyty kamienne, które mocuje się za pomocą drogich stalowych kotew oraz stalowych lub aluminiowych rusztów. Mianem tym określamy zarówno elementy produkowane z betonu, jak i konglomeraty kamienne. Te z betonu są z zupełnie naturalnych składników. Stanowią mieszaninę kruszywa kamiennego z cementem, a także dodatkiem pigmentów oraz plastyfikatorów. Wyrabia się z nich płytki, płyty oraz elementy nieregularne naśladujące kamienie tradycyjne. Konglomeraty kamienne to mieszanina kruszyw kamienia naturalnego zespolonych żywicami poliestrowymi. Cząstki kamienne mają różną wielkość ? od drobnej mączki kamiennej, przez piasek, do drobnego grysu. Ich struktura wpływa na ostateczny wygląd i fakturę płyty. Można na nich również wytłaczać wzory naśladujące układ kamieni łupanych lub cegły. Dzięki dostępnym technologiom kamień sztuczny może być niemal idealną imitacją kamienia naturalnego.

Kamień naturalny

Do okładzin na elewacji najlepiej nadają się piaskowce, dolomity i lekkie wapienie. Najczęściej kupuje się je już docięte o jednej stronie gładkiej, a drugiej łupanej lub stosuje jako kamień ?dziki? łupany bądź docinany na budowie. W warunkach polskich raczej nie używa się na zewnętrzne okładziny elementów marmurowych ani trawertynowych. Takie elewacje są dość podatne na wilgoć i różnice temperatury, dlatego częściej spotyka się je na południu Europy.

Montaż płytek kamiennych

Jeżeli elementy kamienne są wąskie (do 3 cm) i dość małe, a budynek jest niewysoki, można je traktować jak okładzinę i przyklejać na zaprawę cementową do muru konstrukcyjnego, dodatkowo kotwiąc je dla bezpieczeństwa co kilka warstw. Podłoże, do którego montujemy okładzinę, musi być odpowiednio wytrzymałe. Najlepiej, aby był to mur betonowy lub z cegły pełnej. Zupełnie małe elementy kamienne, tak zwane okładziny cienkowarstwowe o niewielkiej wadze i grubości do 2 cm układane na elewacjach nie wyższych niż 2,5-3,0 m, czyli na ścianach parterów domów jednorodzinnych, można mocować zaprawą klejącą bezpośrednio do ocieplenia nawet bez użycia kotew. Materiał izolacyjny powinien być odpowiednio przytwierdzony do ściany, a jego powierzchnia wzmocniona siatką zbrojącą zatopioną w masie klejącej. Do przyklejenia płytek należy stosować specjalne zaprawy z trasem lub białym cementem, najlepiej zalecane przez producentów okładziny. Ze względu na możliwość nagrzewania się elewacji o dużej powierzchni na okładzinie trzeba zaprojektować dylatacje (co 6 m) . Powinny one przechodzić przez warstwę izolacji aż do warstwy konstrukcyjnej.

Jak zamontować cienkowarstwową okładzinę ze sztucznego kamienia na ocieplenie

  1. Płyty styropianowe o grubości 15 cm przykleja się do ściany konstrukcyjnej, a następnie dodatkowo mocuje się na przykład kołkami rozporowymi wkręcanymi w mur.
  2. Na pionowych fragmentach elewacji na styropian nanosi się warstwę klejącą, w którą wtapia się dwie warstwy siatki z włókna szklanego.
  3. Podłoże gruntuje się.
  4. Okładzinę kamienną przykleja się do warstwy wzmocnionej siatką i elastycznym, mrozoodpornym klejem, rozprowadzając go równomiernie po podłożu i po płytce specjalną pacą zębatą bez pozostawiania pustych przestrzeni.
  5. Na poziomych częściach elewacji, jak sufit nad częścią wejściową, styropian dodatkowo zabezpiecza się przed odpadnięciem stalową siatką o oczkach 10 x 10 cm mocowaną kołkami do stropu.
  6. Jeżeli płytki są przeznaczone do układania ze spoiną, wykonujemy je bardzo starannie, aby nie pobrudzić ściany, najlepiej używając fugownicy do klinkieru.
  7. Po zakończeniu prac płytki maluje się preparatem gruntującym, który zabezpiecza je przed nasiąkaniem wodą oraz brudem mogącym spowodować plamy.
  8. Płytki montuje się w suche dni, w temperaturze 5-20 ?C, dobierając je na zmianę z kilku opakowań, aby uniknąć dużych różnic kolorystycznych.