Ściany budynków są narażone na działanie czynników szkodliwych takich jak wilgoć, para wodna, czy lód. Woda pod różnymi postaciami jest nośnikiem różnych substancji chemicznych, które mają bardzo negatywny wpływ na źle zaizolowane i zabezpieczone  mury, ściany zewnętrzne i  fundamenty budynków.  Substancje chemiczne zawarte w opadach atmosferycznych mogą powodować powstawanie wyżłobień kapilarnych, w których gromadzi się woda, wykwitów solnych, przebarwień, łuszczenia się powłok malarskich,  odpadania tynków, a w konsekwencji do destrukcji samego muru.

Jedną z metod zabezpieczania ścian zewnętrznych jest położenie warstwy tynków renowacyjnych.  Tynki renowacyjne działają na zasadzie osuszania ścian budynków( przejmowania na siebie działania skutków warunków atmosferycznych) , zapobiegając tym samym  powstawaniu szkodliwych działań chemiczno-erozyjnych na powierzchni zewnętrznej ściany. Zaletami tej metody ochrony muru jest to, iż:

1. Tynki renowacyjne zazwyczaj mają strukturę porowatą. Dzięki czemu cechuje je duża dyfuzyjność i absorpcja wilgoci. Przepuszcza parę wodę i ułatwia jej odprowadzenie poza ścianę, a tym samym prowadzi do szybkiego osuszenia się muru.

2. Dzięki swojej strukturze w znaczny sposób ogranicza powstawanie  wykwitów solnych, pleśni oraz  zjawisk mechanicznych uszkodzeń ścian (pęknięcia, wyżłobienia itp.). Ciekawostką jest to, iż tego typu zaprawy potrafią także gromadzić sól przedostającą się wraz z wodą z muru, która odkłada się w jego wewnętrznych warstwach i ulega  krystalizacji w jego porach.  Zapobiega to krystalizacji soli na elewacji budynku i w wewnętrznych warstwach muru.

3. Tynki renowacyjne mają zastosowanie nie tylko na zewnętrzne powierzchnie elewacyjne, ale mogą też z powodzeniem być stosowane na ściany wewnętrzne oraz piwniczne, narażone na szkodliwe warunki wilgoci. W zależności od potrzeb można kłaść ich jedną warstwę lub w dwóch warstwach, rzadziej w trzech. Generalnie grubość takiego tynku nie powinny przekraczać 2,5- 4,6 cm

Jeżeli decydujemy się na położenie tego typu zaprawy to musimy brać pod uwagę kilka czynników:

- dobra zaprawa renowacyjna spełnia wymagania WTA ((niemieckiego Naukowo-Technicznego Zrzeszenia Ochrony Budowli i Konserwacji Zabytków).

- wybierając odpowiedni tynk bierzemy pod uwagę takie parametry jak: zawartość porów w powietrznych ( nie może być mniejsza niż 20 %), współczynnik oporu dyfuzyjnego ? stwardniałego tynku nie większa niż 12, kapilarne wchłanianie wody [kg/m2], jej wartość powinna być niższa niż 0.3.  Wszystkie te parametry są podawane w karcie technicznej produktu.

Wyróżniamy dwa główne typy tynków renowacyjnych:

Tynki kompresorowe- charakteryzują się dużymi zdolnościami absorpcyjnymi wody i soli z powierzchni muru. Wadą ich jest to że gdy zgromadzą i wykrystalizują w swoich porach sól i inne substancje pochodzące w wilgoci to trzeba je skuć i zastąpić innym tynkiem.  Są to tynki tymczasowe.

Tynki  zaporowe- tworzą szczelną barierę przed wilgocią. Stosowane są jedynie w zabezpieczeniu piwnic, fundamentów oraz cokołów. Niestety ten typ tynku nie podsiada zdolności absorpcyjnych wilgoci z muru. Uniemożliwia tylko przedostanie się wilgoci z zewnątrz do muru jak i z wewnętrznych warstwa na zewnątrz muru. Chronią te części ściany, na których są położone.

Skuteczne ochrona ściany przed nie pożądanymi  skutkami , w dużym stopniu  zależy od zastosowanych technik. Metoda stosowania tynków renowacyjnych do osuszania murów jest jednym ze sposobów zabezpieczania tego typu powierzchni przed wilgocią. Niejednokrotnie okazuje się, że nieraz trzeba zastosować dwie lub trzy metody jednocześnie do zabezpieczenia elewacji, żeby nam służyła przez długie lata. Jednakże   dobrze wykonane prace   to ochrona naszego muru na około 30-50 lat.