Zacieki na poddaszu ? czy to zawsze wina nieszczelnego dachu?

Kategorie: Tags:
Zacieki na poddaszu to spory kłopot dla właścicieli

Właściciele domów jednorodzinnych dzielą się na tych, którzy już mają problemy z zaciekami na poddaszu i na tych, którzy dopiero będą je mieli. Ten stary żart krążący wśród dekarzy niestety bardzo często zamienia się w smutną rzeczywistość. Problem szczelności dachów, szczególnie wielospadowych, jest powszechny. Warto jednak wiedzieć, że zacieki na poddaszu to nie zawsze wina nieszczelnego dachu. Czasami w grę wchodzi tzw. wilgoć technologiczna oraz skraplająca się para wodna. read more →

Kołki do schodów ? szybki sposób na pewny montaż

Kategorie: Tags:
Kołki do schodów - jedna z metod wykańczania betonowego podłoża.

Kwestia wykończenia schodów wewnętrznych w naszym domu jest bardzo indywidualna, ale trzeba obiektywnie przyznać, że najbardziej efektownie prezentują się one wtedy, gdy pokryjemy je drewnem. Montaż stopnic można z powodzeniem wykonać samodzielnie, nawet na podłożu betonowym. Potrzebne nam do tego będą specjalne kołki do schodów. read more →

Klejenie drewna – jak i czym to robić?

Kategorie: Tags:
Klejenie drewna wymaga zastosowania specjalnego kleju

Skleić można wszystko ? metal, plastik, skórę, materiały bawełniane, styropian, elementy betonowe, ceramikę. Ale drewno? Wielu z nas wydaje się, że jest to materiał, którego nie da się estetycznie połączyć czy naprawić bez dostępu do specjalistycznych maszyn i narzędzi. Na szczęście rynek chemii budowlanej i użytkowej jest już tak obszerny, że metody klejenia drewna dostępne są już praktycznie dla każdego majsterkowicza. Podpowiemy Wam, jak kleić drewno i jakiego kleju używać, aby efekt był nie tylko przyjazny dla oka, ale także bardzo trwały. Zapraszamy. read more →

Narzędzia do drewna część 2

Kategorie: Tags:

W naszym podręcznym zestawie stolarza- majsterkowicza nie powinno zabraknąć narzędzi ręcznych i elektronarzędzi do wiercenia i szlifowania.

Niezbędne do wiercenia

Drewno jest dość miękkim materiałem i wiercenie w nim nie jest trudne. Zazwyczaj używa się do tego elektrycznej wiertarki lub wiertarko-wkrętarki, ale wystarczy nawet ręczny świder. Najważniejsze są jednak wymienne wiertła i świderki. Warto dowiedzieć się, które do czego służą.

Jak wiercić? Jeśli wiertło nie ma kolca centrującego, przed wierceniem warto zrobić w punkcie wyznaczającym położenie otworu małe wgłębienie, np. przebijakiem lub gwoździem. Podczas wiercenia kontrolujmy, czy otwór nie zapycha się wiórami. Usuwajmy je, gdyż ich nagromadzenie może spowodować pęknięcie w obrębie otworu, a niekiedy nawet uszkodzenie wiertła, szczególnie kiedy wiercimy w drewnie wilgotnym, twardym lub zażywiczonym. Gdy wyjmujemy wiertło z otworu, wciąż powinno być w ruchu. Jeśli wiercimy w wąskiej płycie lub desce i boimy się, że wiertło może ją rozłupać, wówczas ściskamy element w imadle między dwoma drewnianymi klockami i dopiero rozpoczynamy wiercenie. Gdy zachodzi obawa, że po drugiej stronie elementu krawędź otworu brzydko się postrzępi, podłóżmy tam cienki kawałek drewna i dociśnijmy imadłem. Przewiercimy wtedy otwór przez element i przez ten klocek jednocześnie. Otwór będzie z każdej strony idealny. Jeśli wiercimy w grubym kawałku drewna, a wiertło mamy zbyt krótkie, musimy precyzyjnie wyznaczyć punkty nawiercenia na jednej i drugiej stronie.

Narzędzia do szlifowania

Szlifowanie to ostatnie pociągnięcie wieńczące prace z drewnem przed malowaniem lub lakierowaniem. Odpowiednią gładkość uzyskuje się, stosując papier ścierny różnej gradacji. Jego arkusze można umieszczać w ręcznych lub elektrycznych narzędziach do szlifowania. Tania (ale trochę niewygodna w użyciu) szlifierka ręczna powstanie, gdy drewniany klocek okręcimy papierem ściernym. Lepiej jednak rozejrzeć się za plastikową pacą ścierną, a najlepiej za szlifierką elektryczną. Papier ścierny lub druciane szczotki i ściernice przydadzą się do usunięcia z drewna starej farby, lakieru lub innych substancji. Papierem ściernym zmatowimy też lakierowaną lub malowaną powierzchnię przed ponownym malowaniem. Nadamy jej także większą szorstkość, co jest wskazane przed klejeniem. Do szlifowania używa się też pilników oraz tarników, którymi można zmieniać kształt drewna, np. zaokrąglać krawędzie. Docenimy je szczególnie przy obróbce małych lub nieregularnych elementów. Tarniki mają niewielkie kolce, a pilniki równoległe nacięcia. Jedne i drugie mogą mieć różny kształt: płaski, trójkątny, łukowy, okrągły.

Jak szlifować? Zaczynamy papierem o większej gradacji. Wyrównamy w ten sposób powierzchnię drewna, by potem wygładzić ją papierem o małej gradacji. Najlepiej, aby szlifowanie przebiegało w trzech etapach: zgrubne ? w poprzek włókien, wstępne i wykańczające ? wzdłuż. Przed szlifowaniem wykańczającym drewno warto zwilżyć gorącą wodą i poczekać, aż przeschnie. Uniosą się wtedy drobne włókna, których pozbędziemy się po kolejnym przeszlifowaniu. Do szlifowania wnętrza otworów, użyjmy pilnika bądź tarnika o okrągłym przekroju lub nawińmy papier ścierny na drewniany wałek. Do szlifowania wąskich wgłębień nałóżmy papier na kawałek wąskiej płytki. Co pewien czas strzepujmy z papieru pył drzewny lub usuwajmy go stamtąd szczotką. Gradację papieru dobiera się do twardości drewna: im bardziej miękkie, tym grubsze ziarno papieru i większe ostrza pilnika lub tarnika.

Pamiętaj, żeby przed szlifowaniem sprawdzić, czy z drewna nie wystają gwoździe lub wkręty. Jeśli tak, koniecznie trzeba je usunąć.

 

Narzędzia do drewna część 1

Kategorie: Tags:

Zabawa w domowego stolarza nie wymaga zbyt wielu inwestycji. Do tego wystarczą proste narzędzia do drewna, które przydadzą się do wielu większych i mniejszych prac stolarskich. Ważniejsze jest, aby mieć dobre pomysły oraz chwilę wolnego czasu na majsterkowanie we własnym M.

Narzędzia stolarskie przydadzą się w każdym domu. Dzięki nim można naprawić drzwi, szafki i regały, ale  też zrobić coś od podstaw ? skrzynię na kwiaty, zabudować ścianę szafą wnękową lub zmontować meble kuchenne. Wszystkie niezbędne narzędzia łatwo można skompletować w najbliższym markecie budowlanym za niewielkie pieniądze.

Po pierwsze miary

Zawsze zaczynamy od planowania. Na początek trzeba zrobić szkic, a potem ustalić kolejność prac. Po skompletowaniu drewnianego budulca (sklejki, płyt drewnopochodnych czy litych desek), należy podocinać elementy na wymagany wymiar. Do prowadzenia linii cięcia potrzebny jest ołówek i metalowy lub drewniany przymiar. Gdy użyjemy przykładnicy kątowej (węgielnicy), wyrysujemy ją również pod właściwym kątem.

Imadła, szczypce stolarskie i ściski

Do prac przyda się zestaw imadeł. Pomogą one ustabilizować drewniane elementy na czas cięcia, wiercenia, szlifowania. Ścisną również dwa sklejane kawałki na czas wiązania kleju. Zaawansowany majsterkowicz powinien się zaopatrzyć w specjalny stół roboczy z imadłami.

Piła zawsze potrzebna

Piła to jedno z ważniejszych narzędzi w warsztacie. Do dyspozycji mamy kilka ich rodzajów, m.in. płatnice, otwornice, grzbietnice i piły japońskie i kabłąkowe. Przed zakupem koniecznie trzeba sprawdzić ich zęby. Wiele bowiem zależy od tego, jak są rozmieszczone i wykończone. Drobne, gęsto rozmieszczone zęby zapewniają równiejsze i dokładniejsze cięcie niż duże, w większych odstępach. Te drugie jednak sprawiają, że piłowanie przebiega znacznie szybciej, mimo że mniej dokładnie. Kształt zębów decyduje o tym, czy piła nadaje się do cięcia poprzecznie do włókien drewna (przepiłowywania), czy też podłużnego (rozpiłowywania wzdłuż włókien). Do drewna najlepsze są piły o zębach hartowanych.

Dłuta niezbędne do żłobienia

Dłuto to nie tylko narzędzie dla artysty rzeźbiarza. Posługują się nim także majsterkowicze i stolarze, aby żłobić rowki, otwory o nieregularnym kształcie, robić złącza ciesielskie. Brzeszczot ? czyli metalowa, robocza część dłut ? może mieć przekrój trapezowy, prostokątny lub łukowy. Jego szerokość wynosi od 4 do 40 mm.

Jak żłobić i frezować? Dłuto kieruje się pod kątem do powierzchni drewna i uderza młotkiem (najlepiej drewnianym lub gumowym) w zakończenie jego rękojeści. Przy precyzyjnym żłobieniu, tzw. dłubaniu, młotek nie będzie potrzebny. Zanim zaczniemy żłobienie, wokół linii wytyczających planowaną wnękę zróbmy dłutem pionowe nacięcia. Pamiętajmy, aby nacięcia zrobić w odstępie 1-2 mm od wyznaczonej linii. To zapas, który później usuniemy. Podczas żłobienia warto robić dłutem równomierne nacięcia o tej samej głębokości, utworzone pod kątem, a następnie odciąć powstałe w ten sposób łuski, uderzając dłutem od przeciwnej strony.

Strugi i heble

Do odkrojenia cienkiego paska drewna będzie potrzebny strug, popularnie nazywany heblem. Wygładzimy nim drewno, zaokrąglimy krawędzie, usuniemy starą zniszczoną warstwę, zrobimy wyżłobienie. Najważniejszy w strugu jest wymienny nóż. Może mieć różne kształty.

Znajdziemy strugi z nożem:

  • zdzierakiem
  • równiakiem
  • gładzikiem
  • krzywakiem, ośnikiem
  • kątnikiem prostym
  • profilowanym (zdobnikiem)
  • drapakiem
  • wręgownikiem

Noże można wymieniać, dobierając je do konkretnej pracy. Wysunięcie ostrza reguluje się. Im bardziej je wysuniemy, tym grubsza warstwa drewna będzie ścinana. Jak strugać? Przed struganiem musimy się upewnić, czy z drewna nie wystają gwoździe, zszywki lub wkręty. Trzeba je usunąć, w przeciwnym razie zniszczą nam ostrze. Strug prowadzimy wzdłuż włókien ? ?z włosem?. Nie będą się one wówczas strzępić i powierzchnia stanie się gładka. Podczas pracy strug musi być dobrze dociśnięty do materiału. Gdy zaczynamy strugać od brzegu elementu, nacisk kładziemy na przód struga, a gdy zbliżamy się do jego krańca, zwiększamy nacisk na tył. Aby dobrze nam się strugało, nóż musi być naostrzony. Czy jest ostry, można łatwo poznać ? podczas heblowania wydaje charakterystyczny głośny dźwięk.

Parowanie szyb

Kategorie: Tags:

Parowanie szyb z reguły związane jest z dużym poziomem wilgotności w pomieszczeniu lub różnicą temperatur panującą na zewnątrz i wewnątrz. Nie zawsze oznacza to wadę konstrukcyjną okna. Okna o dużym współczynniku przenikania ciepła charakteryzują się tą cechą. Co zatem robić, gdy parowanie okna staje się dość uciążliwe?

Parowanie szyb po stronie zewnętrznej i wewnętrznej to naturalne zjawisko fizyczne polegające na skraplaniu się pary wodnej. Zdarza się, że jest to związane ze źle działającą wentylacją w domu. Problem pojawia się kiedy zauważysz ?pocenie się? szyby wewnątrz pakietu okna.

Parowanie szyb od strony wewnętrznej

Jeżeli zauważysz parowanie szyb od strony wnętrza, to powodem tego zjawiska jest przede wszystkim wysoka wilgotność powietrza w pomieszczeniu. To z kolei może wiązać się ze złą wentylacją. Powierzchnia szyb jest najzimniejszą przegrodą budowlaną w budynku, dlatego para wodna w zetknięciu z tą zimną powierzchnią ulega skropleniu, stąd widoczna para na szybach okien. Sytuacja jest analogiczna do zjawiska parowania luster w łazience ? podczas dłuższej kąpieli w gorącej wodzie, para osiada na zimnych taflach lustra i ulega skropleniu. Wzmożone parowanie szyb występuje również w kuchni podczas intensywnego gotowania, kiedy okap nie nadąża z wybieraniem gorącej pary. W tym wypadku należy przede wszystkim zadbać o odpowiednią wentylację pomieszczeń.

Zaburzona wentylacja w domu ma wpływ na problemy ze skraplaniem się pary wodnej na szybach od strony wewnętrznej. Musisz pamiętać, aby zapewnić dopływ świeżego powietrza do pomieszczeń poprzez: nawiewniki, rozszczelnianie okien, uchylanie okien. W sytuacji nadmiernego zawilgocenia ( gotowanie, suszenie) należy dodatkowo przewietrzyć pomieszczenie. Nadmiar wilgotności w pomieszczeniach mogą powodować także procesy ?oddychania? świeżo wybudowanych ścian i stropów, prace remontowe (np. tynkowanie, malowanie), czasem jest to skutek źle zaizolowanych przeciwwilgociowo murów.

Aby okna odpowiedni odparowywały najważniejsze jest prawidłowe działanie kanałów wywiewnych. Tymi kanałami odprowadzane jest powietrze wraz z zawartą w nim parą wodną. Jeżeli wentylacja nie działa prawidłowo w pomieszczeniu gromadzi się wilgoć, która osiada na szybach okien. Zdarza się, że mimo ciągłego wietrzenia pomieszczeń para wodna dalej się kondensuje. W tym wypadku problem trzeba rozwiązać systemowo, poprzez odpowiednie zaprojektowanie i wykonanie wentylacji.

Parowanie szyb na zewnątrz

Ze zjawiskiem parowania szyb od strony zewnętrznej spotkasz w okresach wiosennym i jesiennym. Jest to czas, kiedy domy nie są jeszcze ogrzewane, a temperatura na zewnątrz znacznie spada nocą. Poza temperaturą, na zjawisko parowania okien wpływa poziom wilgotności powietrza. Przy wysokiej wilgotności i spadkach temperatury nocą, rankiem rosą pokryte są nie tylko okna, ale także samochody, czy trawa. Jest to więc naturalny proces fizyczny.

Zjawisko parowania szyb od zewnątrz zależne jest także od innych czynników. Wpływ na to ma między innymi otoczenie okna. Parowanie potęguje roślinność, czy ruch powietrza ( otwarta przestrzeń powoduje osuszanie skroplonej pary wodnej, od strony zacisza para może pozostawać na powierzchni okna). Na parowanie szyb może mieć nawet wpływ położenie okna w zależności od stron świata ? większe parowanie występuje od strony północnej niż od południa czy zachodu.

Parowanie szyb wewnątrz pakietu to już problem

Jeżeli zauważysz parę między szybami okna, oznacza to, że doszło do rozszczelnienia pakietu. W tym wypadku twoje okno straciło znaczną część swoich właściwości termoizolacyjnych. Jednym słowem ? okno nie spełnia swojej funkcji. Co więcej parujące wnętrze okna pogarsza walory estetyczne. Poprzez skraplanie pary wodnej na powierzchni szyby, okno traci swoją przejrzystość, a po odparowaniu wody, na szybie pojawiają się plamy i zacieki, których nie jesteś w stanie się pozbyć.

Niestety, w tym wypadku okno wymaga wymiany. Jeżeli posiadasz jeszcze gwarancję na zamontowane, wadliwe okno, to reklamacja powinna zostać rozpatrzona pozytywnie beż większych problemów, a okno wymienione.

 

 

 

 

Jak odpowietrzyć grzejnik

Kategorie:

Zapowietrzone grzejniki to plaga naszych mieszkań i domów. Po okresie letnim, kiedy nasz system grzewczy ma przysłowiowy urlop, zawsze może pojawiają się jakieś awarie i usterki. Problem najczęściej dotyczy zapowietrzonych grzejników. W jaki sposób odpowietrzyć grzejnik ?

Jak rozpoznać zapowietrzony grzejnik ? Pierwszym objawem jest głośna praca ? gwizdy, szumy oraz bulgotanie wody. Zauważalne jest również nierównomierne oddawanie ciepła ? góra kaloryfera jest wyraźnie chłodniejsza niż dół. W przypadku nowszych modeli samodzielne odpowietrzanie grzejnika jest ułatwione, poprzez wykorzystanie odpowietrzaczy.

Jak odpowietrzyć grzejnik

Pierwszym krokiem, jaki powinniśmy podjąć, aby samodzielnie odpowietrzyć grzejnik, jest zamknięcie dopływu wody do grzejnika. Następnie należy ustawić zawór grzejnikowy w pozycji zamkniętej, przekręcając pokrętło zgodnie z ruchem wskazówek zegara do oporu. W przypadku głowicy termostatycznej  na znaczniku ukaże się symbol ?0? lub ?*?. Po drugiej stronie grzejnika znajdziemy odpowietrzacz, którego otworek spustowy należy ustawić do dołu. Często da się to zrobić palcami, jednak w przypadku większego oporu należy użyć kombinerek. Pod otwór odpowietrzacza podkładamy naczynie na wyciekającą wodę. Następnie przy pomocy wkrętaka płaskiego lub kluczyka odkręcamy śrubkę odpowietrzacza dopóki nie usłyszymy syczenia uchodzącego gazu. Pomimo ustania dźwięku, nadal delikatnie odkręcamy śrubkę do momentu, aż z otworu odpowietrzacza zacznie wydobywać się mieszanina powietrza (gazu) z wodą. Proces odpowietrzania jest zakończony gdy z odpowietrzacza zacznie wyciekać sama woda. Należy w takim przypadku zakręcić śrubkę spustową i wytrzeć dokładnie grzejnik. Następnie odkręcamy maksymalnie zawór grzejnikowy lub  głowicę termostatyczną i sprawdzamy szczelność odpowietrzacza.

Jak odpowietrzyć stary grzejnik

W przypadku starszych grzejników, które nie są wyposażone w odpowietrzacze proces ten przebiega nieco inaczej. W tej sytuacji musimy za pomocą klucza płaskiego lub nastawnego poluzować śrubunek przy zaworze grzejnikowym, do czasu aż z grzejnika zacznie uchodzić powietrze, a następnie mieszanina wody z powietrzem.

Musimy jednak zdawać sobie sprawę, że odpowietrzenie grzejników tym sposobem powoduje pojawienie się znacznej ilości wody. Wypływa ona przez śrubunek pod dużym ciśnieniem i w sposób mniej kontrolowany niż w przypadku. Dlatego niezbędne jest przygotowanie zawczasu większego naczynia, podłożonego pod grzejnik.

Gdy ujdzie już cały gaz, zakręcamy śrubunek i sprawdzamy szczelność. Odpowietrzanie w ten sposób wymaga dużej uwagi i precyzji, gdyż odbywa się przy pracującej instalacji, w której panuje wysokie ciśnienie. Popełniony błąd może zakończyć się zalaniem mieszkania, np. gdy zbyt mocno odkręcimy śrubunek, a nie mamy możliwości szybkiego, awaryjnego zamknięcia całości instalacji zaworem kulowym. Ponadto nawet w przypadku przeprowadzenia poprawnego procesu odpowietrzania, śrubunek może stracić szczelność (uszkodzona uszczelka lub pakuły). Dlatego ten sposób odpowietrzania, w przypadku braku zaworów odpowietrzających, lepiej zlecić doświadczonemu hydraulikowi. Można też, poza sezonem grzewczym, zlecić montaż zaworów odpowietrzających, których na rynku jest wiele rodzajów i których montaż nie jest skomplikowany, a cała operacja będzie procentować w przyszłości.

Obowiązkowe odpowietrzanie grzejników

Zapowietrzenie grzejników wiąże się z szeregiem niedogodności i późniejszych problemów. Gazy nie tylko zakłócają pracę całej instalacji grzewczej, ale powodują również powstawanie korozji. Jej produkty krążą w instalacji i utrudniają przepływ wody, prowadząc niekiedy do perforacji rur. Usterki techniczne powodują zmniejszenie poziomu oddawanego ciepła, a co za tym idzie ? niedogrzanie pomieszczeń. Warto więc, już na początku sezonu grzewczego sprawdzić działanie grzejników. Szybka reakcja pozwoli zapobiec wyziębieniu mieszkania, może również wyeliminować ryzyko poważniejszej awarii instalacji.

 

Regulacja okien w domu

Kategorie: Tags:

Problem z otwieraniem okien niejednokrotnie może załatwić ich właściwa regulacja. Ponadto odpowiednie ich traktowanie nie tylko sprawi, że będą właściwie działały, ale też zaoszczędzi na naprawie lub nawet wymianie. Zatem jak stwierdzić czy potrzebna jest wymiana okien w naszym domu czy wystarczy odpowiednia regulacja.

Okna są stale poddawane obciążeniom ? od wewnątrz otwiera się je i zamyka, od zewnątrz są narażone na słońce, deszcz i silny wiatr. Ramy i uszczelki są więc stopniowo niszczone przez czynniki atmosferyczne, a okucia okienne zużywają się podczas otwierania okna i ryglowania skrzydeł. Dlatego większość elementów trzeba co pewien czas odświeżyć, czyli przesmarować specjalnymi preparatami ochronnymi, a okucia wyregulować i sprawdzić ich stan techniczny. Właściciele nowych okien często zapominają o konieczności okresowej konserwacji. W punkcie zakupu nie otrzymują informacji o sposobie obsługi i użytkowania okien, więc dopóki działają one komfortowo, nie interesują się ich stanem. Tymczasem brak należytej pielęgnacji powoduje szybsze starzenie się mechanizmów i uszczelek, ścieranie powłok ochronnych okuć i ram, a w rezultacie zmniejszenie trwałości okien i komfortu ich użytkowania.
W skrajnym przypadku prowadzi nawet do zniszczenia poszczególnych elementów, a naprawa uszkodzeń jest znacznie trudniejsza i bardziej kosztowna niż zapobieganie im.

Regulacja okuć okiennych

Pierwsza regulacja powinna się odbyć w krótkim czasie od zamontowania okien, zwłaszcza jeśli są to duże, ciężkie skrzydła. W pierwszym roku użytkowania mają one bowiem tendencję do opadania, co można poznać po tym, że zaczynają trudniej się domykać i otwierać, a klamka nie obraca się tak lekko jak dotychczas. Należy wtedy wprowadzić niewielkie korekty ustawienia skrzydła. Okucia okienne w dolnym zawiasie odpowiadają za prawidłową wysokość i położenie względem osi zawiasów. Aby wyregulować wysokość, okno najpierw ustawia się w pozycji uchylonej, a następnie zdejmuje osłonkę zawiasu i za pomocą klucza imbusowego (najczęściej 4-milimetrowego) dokręca widoczną z góry śrubę regulacyjną. Trzeba przy tym sprawdzać, czy okno swobodnie się uchyla. Kiedy uchył zacznie obcierać, należy cofnąć pół obrotu klucza. W celu wprowadzenia korekty położenia skrzydła w pozostałych kierunkach okno trzeba otworzyć.
Podczas regulacji okna, w dolnym zawiasie najczęściej dokręca się śrubę tak, aby skrzydło przesunęło się w stronę klamki, co powoduje jego podniesienie. Okucia w górnym zawiasie odpowiadają za przeniesienie skrzydła po przekątnej, a więc podczas regulacji unosi się tylko przeciwległy bok skrzydła, nie zmieniając położenia dolnego narożnika.
Koryguje się nie tylko położenie, ale też stopień docisku ramy skrzydła do ościeżnicy. Odpowiedzialne za to okucia znajdują się na skrzydle. Ustawienie ich bliżej uszczelki sprawia, że docisk jest większy, a okno szczelniejsze, dlatego zimą okucia powinno się dokręcać w kierunku uszczelki, a latem warto je luzować, aby zwiększyć przepływ powietrza do wnętrza domu. Oczywiście należy wypośrodkować siłę docisku tak, aby okno nie zamykało się zbyt ciężko. Przy okazji regulacji okuć warto też sprawdzić stan umocowania wszelkich wkrętów oraz klamkę (czy się nie poluzowała). Wkręty dokręca się, gdy skrzydło jest otwarte.
Częstotliwość regulacji okuć zależy od warunków, w jakich pracuje okno. Okna duże, często uchylane, otwierane, wystawione na działanie słońca i silnego wiatru będą wymagały regulacji częściej niż małe, rzadko otwierane okienka od północy. Można założyć, że ponowna regulacja jest potrzebna wtedy, kiedy okna przestają działać lekko. Należy też pamiętać, że im okna starsze, tym bardziej trzeba o nie dbać.

Konserwacja okuć okiennych

Polega na smarowaniu ich preparatami chroniącymi przed korozją i zmniejszającymi tarcie. Producenci okuć zalecają konserwację okien przynajmniej raz w roku. Jednak na terenach nadmorskich, gdzie powietrze jest wilgotne i słone, powłoka okuć jest bardziej narażona na korozję, dlatego tam zabiegi pielęgnacyjne powinno się przeprowadzać częściej. Do smarowania można użyć wazeliny technicznej, oliwy do maszyn lub smaru ? ważne, aby środki nie zawierały kwasów i żywic, bo wywołają korozję. Szczególną uwagę należy zwrócić na listwy okuciowe w górnej części skrzydła, między innymi na listwę rozwórki, bo tam gromadzi się najwięcej kurzu. Ważne są też narożniki, wszystkie zaczepy na ramie, miejsca, w których daje się zauważyć tarcie, oraz zawiasy (smarujemy je po zdjęciu osłonek). Resztę okuć dokładnie przecieramy lekko naoliwioną szmatką. Zaraz po konserwacji okno można zamknąć.
Jeśli element okucia ulegnie uszkodzeniu, należy go wymienić. Takie zadanie zawsze powierza się fachowcowi. Zanim się go wezwie, warto jednak samodzielnie spisać wybity na listwie symbol uszkodzonego elementu oraz jego nazwę i wymiar. Pozwoli to zaoszczędzić czas potrzebny na ewentualne zamówienie nowych części, a serwisant przyjedzie od razu z gotowym okuciem.

 

 

 

Współczesne materiały termoizolacyjne do ocieplania ścian budynku

Kategorie: Tags:

Budując własny dom przede wszystkim bierzemy pod uwagę, aby był energooszczędny. Koszty energii wzrastają o kilkaset procent. Dlatego tak ważne jest, żeby nasza nowa inwestycja budowlana nie tylko cieszyła nasze oko, ale też generowała niskie koszty eksploatacji.

Inwestując w nowoczesne technologie termoizolacyjne możemy zaoszczędzić aż do 50 % na kosztach ogrzewania. Zatem warto się dobrze przyjrzeć, co oferuje rynek budowlany dla przyszłych właścicieli mieszkań i domów oraz deweloperów.

Nowoczesne termoizolacje

Najbardziej z nich popularne w Polsce to płyty typu Kooltherm z pianki rezolowej, których współczynnik przewodzenia ciepła lambda (?) przewyższa tradycyjne tzw. ocieplenia nawet o 100%.

Rekordowy współczynnik ? tych produktów zaczynający się od 0,02 W/(mK) powoduje, że np. warstwę 15 cm Kooltherm zastępuje dopiero 30 majacych współczynnik ? = 0,042 W/(mK). Dodatkowym atutem jest najwyższa w swojej klasie odporność ogniowa, odporność na nacisk i nasiąkliwość nie przekraczająca 1-2%. To właśnie sprawia, że materiał ten cieszy się od lat rosnącą popularnością.

Izolacja poddasza

Nie zaśniesz pod niedostatecznie zaizolowanym poddaszem, gdy latem dach nagrzeje się do 70°C! Zimą zaś wydasz więcej na ogrzewanie, co ma tę samą przyczynę: 15 cm taniej izolacji upchanej między krokwiami to za mało aby uzyskać komfort.

Rozwiązaniem jest lepiej przemyślane dobranie termoizolacji. Sztywne płyty Kooltherm K12 firmy Kingspan. Mogą być one stasowane jako skuteczne wypełnienie przestrzeni między krokwiami. Płyty te również można mocować od spodu do krokwi jako uzupełnienie istniejącej miękkiej izolacji między krokwiami. W tym ostatnim przypadku eliminowane są dodatkowo mostki termiczne w postaci krokwi, będące źródłem nawet 10% strat ciepła na dachu.

Zastosowanie 6 cm warstwy płyt K12 w tym systemie pozwala uzyskać parametry dachu pasywnego! Jest to również idealne rozwiązanie dla dachów już zaizolowanych, gdzie można w dowolnym momencie zamontować sztywne płyty Kooltherm od spodu uszczelniając i poprawiając izolacje cieplną.

Budując dom można również od razu założyć umieszczenie izolacji na krokwiach co zwiększa kubaturę poddasza i umożliwia aranżację sufitu w stylu rustykalnym poprzez odeskowanie dachu deską boazeryjna (zamiast pękającej często suchej zabudowy) widoczną później od wewnątrz. Kingspan poleca takie rozwiązanie w oparciu o płyty Therma TP10. Na terenie kraju dysponujemy siecią wykonawców przeszkolonych w tym systemie.

Izolacja podłogi

Posadzkę zrób raz na zawsze bo jej doizolowanie jest zbyt kosztowne. Przeznaczone do posadzek płyty Kooltherm K3 posiadają współczynnik ? = 0,020, co gwarantuje niemal 100% lepszą izolację niż w podłogach izolowanych zwykłymi termo-izolacjami tej samej grubości-co ma znaczne- nie kiedy mamy ograniczoną przestrzeń na termoizolację (np. przy renowacji podłogi limitują ją istniejące otwory drzwiowe).

Płyty mają też wysoką odporność na ściskanie =10 ton /1 m2 równomiernie rozłożonego obciążenia. Taka posadzka nie będzie pękać w miejscach obciążonych meblami czy w ciągach komunikacyjnych.

W posadzkach ogrzewanych płyty Kooltherm K3 zwiększają wydajność ogrzewania, co sprawia, że warto inwestować aby uniknąć potem niedogrzania pomieszczenia przy niemałych kosztach instalacji podłogówki.

Izolacja ścian

W przypadku ocieplania ścian rosnącym zainteresowaniem cieszy się najnowszy produkt firmy Kingspan płyta K5 będąca elementem systemu ocieplania fasad weber.therm.LAMBDA firmy WEBER.

Najkrócej ujmując – zamiast mocować do ściany prawie 20 cm styropianu czy wełny (o ? = 0,04) wystarczy 10 cm płyty K5. W posadzkach ogrzewanych, płyty Kooltherm K3 zwiększają wydajność ogrzewania co sprawia, że warto inwestować, aby uniknąć potem niedogrzania pomieszczenia przy niemałych kosztach instalacji podłogówki.

Jeszcze większe znaczenie ma to tam gdzie cieńsza i dobrze izolująca warstwa ocieplenia rozwiązuje problem ciasnej zabudowy i ograniczonej odległości do granicy działki, zapewnia dodatkową powierzchnię użytkową na tarasach i balkonach, czy zwiększa światło wnęki okiennej. W przypadku termo renowacji wiele czynników jak choćby wysunięcie okapu względem ściany limituje grubość ocieplenia.

 

Drzwi przesuwne- na co zwrócić uwagę przy ich doborze

Kategorie: Tags:

Drzwi przesuwne są coraz bardziej popularnym rozwiązaniem w budynkach prywatnych jak i użyteczności publicznej. Nadają one wnętrzu lekkości, pomagają doświetlić, a przy tym są bardzo eleganckie i funkcjonalne. Na co zwrócić uwagę przy ich doborze.

Wiele firm oferuje rozwiązania eleganckie i stylowe. Szerokie wyjście na taras lub do ogrodu pozwala optycznie powiększyć przestrzeń mieszkalną oraz sprawia, że bryła budynku nabiera lekkości i subtelności. Jest to również rozwiązanie idealne do domów energooszczędnych oraz pasywnych, gdyż wielkopowierzchniowe przeszklenia wpuszczają do wnętrza dużą dawkę światła dziennego oraz poprawiają właściwości cieplne budynku.

Okucia drzwi przesuwnych

Warto pamiętać, że drzwi przesuwne charakteryzują się bardzo dużym ciężarem. Metr kwadratowy jednej tafli szkła o grubości 4 mm waży 10 kg. W przypadku 1m2 pakietu o podwyższonej odporności na włamanie, zbudowanego z 3 szyb o łącznej grubości 18 mm waga wzrasta aż do 45 kg. Przy takiej wadze szyby szczególną uwagę należy zwrócić na okucia, które zapewnią drzwiom stabilność i wytrzymałość. W ofercie drzwi przesuwnych mamy do wyboru kilka wariantów okuć, które podzielić można na trzy podstawowe typy:

  • tradycyjne okucia uchylno-przesuwne ze standardowym progiem;
  • okucia uchylno-przesuwne ze standardowym progiem oraz automatycznym sterowaniem w klamce;
  • okucia podnośno-przesuwne z niskim progiem.

Tradycyjne okucia uchylno-przesuwne

To najbardziej standardowe i popularne rozwiązanie stosowane w przesuwnych drzwiach balkonowych. Umożliwiają one przesunięcie drzwi, ich rozwarcie oraz uchylenie skrzydła. Takie okucia przystosowane są do konstrukcji nieprzekraczających wymiarów 3,2×2,4 m.

Okucia uchylno-przesuwne z automatycznym sterowaniem w klamce, HKS

W przypadku zastosowania pakietów dwukomorowych (z trzema szybami), zalecane jest okucie HKS z dodatkową opcją -sterowaniem w klamce. Dzięki takiej konstrukcji, przekręcenie klamki o 90 stopni powoduje automatyczne odsunięcie od ramy i uchylenie skrzydła, co zdecydowanie podnosi komfort użytkowania drzwi.

Okucia podnośno ? przesuwne z niskim progiem, HST

Pozwalają one na przesuwanie skrzydeł w jednej płaszczyźnie, bez konieczności odstawiania skrzydła przed przesunięciem. Warto dodać, że skrzydło drzwiowe podczas przesuwania jest lekko unoszone, co ogranicza tarcie pomiędzy progiem a uszczelkami. Wózki jezdne w tym okuciu wyposażone są w specjalne szczotki, oczyszczające tor bieżny przy każdorazowym przesuwaniu drzwi. Kolejną zaletą systemu opartego na okuciu HST jest niski, próg. Dla poprawienia izolacji termicznej stosuje się np. tzw.?ciepły? próg niemieckiej firmy Hautau, wykonany ze specjalnego tworzywa obudowanego aluminium. Dzięki niemal całkowitemu zatopieniu w wylewce próg jest wygodny w użytkowaniu i jednocześnie prezentuje się bardzo elegancko. Decydując się na drzwi podnośno ? przesuwne HST z niskim progiem można stworzyć konstrukcję o szerokości do 6 m i wysokości do 2,5 m.

 

 

 

Okap kuchenny- urządzenie niezbędne w kuchni

Kategorie: Tags:

Obecnie żadna kuchnia nie obędzie się bez sprawnej wentylacji wyciągowej. Urządzeniem, które może zapewnić nam komfort gotowania jest właśnie okap kuchenny. Niezależnie czy obsługuje kuchnię o wielkości kilku metrów w kawalerce, czy duży pokój z nowocześnie urządzonym aneksem kuchennym, bez niego nie ma co marzyć o komforcie użytkowania pomieszczeń sąsiadujących z naszą kuchnią.

Dlaczego okap kuchenny
Mikroklimat i funkcja dzisiejszych pomieszczeń kuchennych wymaga sprawnej wentylacji wyciągowej. Podczas gotowania wydzielają się znaczące ilości pary wodnej. Kiedyś, nawet przy nie do końca poprawnie działającej wentylacji grawitacyjnej wilgotne powietrze usuwane było poza budynek przez nieszczelne okna. Wraz z pojawieniem się stolarki z PVC, w domach bezpośrednio po wymianie okien rzeczywiście robiło się cieplej i ciszej, często jednak już po krótkim czasie na ścianach zaczynała pojawiać się wilgoć. Dzieje się tak nadal, gdyż okna takie są po prostu zbyt szczelne i wilgoć, która dotychczas szczelinami wydostawała się z domu, teraz w nim zostaje, stwarzając doskonałe warunki do rozwoju pleśni. Rozwiązaniem takiego problemu jest sprawnie działająca wentylacja, która nie poradzi sobie jednak z błyskawicznym usunięciem nadmiaru pary powstającej podczas gotowania. Tę najlepiej usuwać systematycznie, nie pozwalając jej rozprzestrzenić się po przyległych do kuchni pomieszczeniach. To samo dotyczy intensywnych zapachów wydzielanych przez produkty żywnościowe i mikroskopijnych drobinek tłuszczu unoszących się w powietrzu i osiadających na meblach kuchennych. Sytuacja taka może być bardzo uciążliwa, gdy z nowoczesnej, otwartej na cały dom kuchni we wszystkich przyległych do niej pomieszczeniach rozprzestrzeniał się będzie zapach dymu z przypalonej potrawy.
Wyciąg czy pochłaniacz?
Pochłaniacz ? okap pobiera powietrze, oczyszcza je i oddaje do pomieszczenia.
Wyciąg ? okap pobiera powietrze, częściowo oczyszcza i transportuje poza budynek.

Na pochłaniacz decydujemy się wówczas, gdy: nie mamy możliwości podłączyć okapu do osobnego kanału wentylacyjnego. Aby nie zakłócić ciągu, nie powinno się także instalować go do zbiorczych kanałów wentylacyjnych w blokach. Urządzenie w takim przypadku będzie pracowało, więc jako pochłaniacz (system zamknięty). Wyposażone w zestaw filtrów antytłuszczowych zatrzyma krążące w powietrzu opary, tworzące śliski nalot na meblach i ścianach w kuchni. Dodatkowe filtry węglowe zneutralizują znajdujące się w powietrzu intensywne zapachy. Powietrze po przefiltrowaniu zostanie oddane do pomieszczenia, nie naruszając stabilności ciśnienia, nawet przy bardzo szczelnie zamkniętych oknach i słabo działającej wentylacji.
Na wyciąg decydujemy się wówczas, gdy: mamy możliwość podłączenia okapu do osobnego kanału wentylacyjnego. Urządzenie działa wówczas w systemie otwartym. Powietrze po pobraniu z pomieszczenia trafia na filtr tłuszczowy, a następnie kanałem wentylacyjnym usuwane jest z budynku. System otwarty jest wydajniejszy od zamkniętego, jednak praca silnika okapu na najwyższych obrotach lub przez długi czas może spowodować zachwianie ciśnienia w pomieszczeniach. Aby tego uniknąć, należy zapewnić możliwość napływu świeżego powietrza w miejsce usuwanego. Można to osiągnąć przez zastosowanie okien z nawiewnikami. W skrajnych przypadkach bardzo intensywnie pracujący okap może doprowadzić do cofania się dymu z kominków otwartych czy zasysania powietrza przez otwory wentylacyjne.
Jak dobrać wydajność okapu kuchennego?
Wydajność podawana przez producentów w m?/h. Dobieramy ją biorąc pod uwagę kubaturę kuchni. Ogólne założenie jest takie, że odpowiednio dobrany okap w ciągu jednej godziny, nastawiony na maksymalną wydajność powinien mieć zdolność około sześciokrotnego przefiltrowania całego powietrza znajdującego się w kuchni. Przykład: kuchnia ma wymiary 4 x 3 m i wysokość 2,5 m. Zatem jej kubatura to 30 m?. Wentylator okapu obsługującego takie pomieszczenie powinien mieć zdolność przerobienia w ciągu jednej godziny sześć razy większą objętość powietrza. Dla kuchni o podanych wymiarach powinniśmy, więc szukać urządzenia o wydajności maksymalnej około 180 m?/h. Maksymalnej mocy używamy jednak bardzo rzadko i w sporadycznych przypadkach, można, więc kupić urządzenie o mniejszej wydajności niż obliczona w podany wyżej sposób. Wybierając okap warto zwrócić również uwagę na siłę ciągu na najmniejszych obrotach. Jeśli będzie ona zbyt duża dla pomieszczenia o małej kubaturze, nawet przy standardowej pracy może zbyt mocno wychładzać mieszkanie. Ta sama zasada dotyczy okapów pracujących w systemie zamkniętym i otwartym.
Okap montujemy na takiej wysokości nad płytą kuchenki, by jego daszek (szerszy od płyty kuchenki przynajmniej o 10 cm) nie przeszkadzał nam w pracy. Nie powinien być jednak niżej niż 65 cm nad nią, bo wówczas może zakłócać spalanie gazu, ani wyżej niż 75 cm, bo powyżej tej wysokości zmniejsza się jego zdolność zbierania oparów.

Energooszczędne grzejniki- jako sposób na zmniejszenie kosztów ogrzewania

Kategorie: Tags:

Zmniejszenie rachunków za ogrzewanie to jeden z priorytetów każdego właściciela domu czy mieszkania. Z roku na rok rosnące koszty energii cieplnej zmuszają do szukania coraz to nowszych energooszczędnych rozwiązań, które będą generować większą efektywność przy jak najbardziej minimalnym zużyciu surowców. Aby instalacja grzewcza przynosiła zyski energetyczne oraz finansowe, zmiany należy zacząć już od grzejników.

Energooszczędne grzejniki- czy takie w ogóle istnieją

Therm ?X2 to nowość w oszczędzaniu energii. Zastosowanie tej technologii gwarantuje do 25% krótszy czas nagrzewania grzejnika, ponieważ wymuszony przepływ szeregowy powoduje krótszy cykl nagrzewania, krótszy czas działania i szybsze zamknięcie zaworu. Technologia gwarantuje również do 100% większy udział promieniowania do pomieszczenia dzięki wyższej średniej temperaturze powierzchni przedniej płyty grzewczej.

Na czym polega działanie grzejników energooszczędnych w technologii therm ? x2?

Nowoczesna technologia, która pozwoli nam zaoszczędzić na ogrzewaniu domu, została oparta na zasadzie przepływu szeregowego. Nagrzewanie grzejnika rozpoczyna się od płyty przedniej. W typowych warunkach pracy wydajność przedniej płyty jest wystarczająca i kolejna płyta przejmuje funkcję ekranu przeciw wypromieniowaniu ciepła. Kiedy pojawi się zwiększone zapotrzebowaniu na ciepło kolejne płyty przyczyniają się ? dzięki zwiększonej konwekcji – do szybkiego ogrzania pomieszczenia. Taki stopień sprawności energetycznej nie jest możliwy do osiągnięcia przez tradycyjne grzejniki płytowe.

Grzejniki energooszczędne ? generują zyski i zapewnią komfort cieplny w domu

Wspomniana wcześniej zasada przepływu szeregowego pozawala osiągnąć niespotykaną dotychczas, skuteczność działania. Dzięki temu możliwa jest zauważalna oszczędność energii bez konieczności rezygnacji z komfortu termicznego.

Komfort cieplny zależy bezpośrednio od działania grzejnika: gdy zadana temperatura zostaje osiągnięta, zwykły grzejnik emituje niewiele ciepła, oznaczać to może zbyt niską odczuwalną temperaturę w pomieszczeniu. Grzejniki działające w oparciu o technologię therm-x2, ze zwiększonym do 100% udziałem promieniowania, zapewniając optymalne wykorzystanie sprawności energetycznej grzejników, gwarantują wysoki komfort cieplny nawet przy niskich temperaturach systemowych.

Konwektory – grzejniki o wysokiej wydajności grzewczej

konwektory to małe, kompaktowe i pełne energii. Dzięki ich wysokiej wydajności grzewczej tworzą niewidoczną barierę cieplną, zapobiegającą rozprzestrzenianiu się zimnego powietrza, co dodatkowo skraca czas nagrzewania pomieszczenia.

Wygięte, jedno lub wielokrotnie złamane, złączone mogą być dopasowane dokładnie do indywidualnych potrzeb i możliwości architektonicznych. W przypadku konwektorów istotną jest kwestia oszczędności energii ekran przeciw wypromieniowaniu ciepła zapobiega jego stratom nawet do 80%.Konwektory o małych wysokościach i dużej mocy cieplnej to doskonałe rozwiązanie polecane do pomieszczeń z dużymi przeszkleniami, jak np. okna panoramiczne, wystawy, ogrody zimowe.

Dostarczane są gotowe do montażu w opakowaniu ochronnym. Do wyboru z dekoracyjną osłoną bądź bez. Przy tym łatwe w montażu – dzięki możliwości podłączenia uniwersalnego.

 

 

 

Spawanie na zimno- test kleju CX-80

Kategorie: Tags:

Technika spawania kojarzy nam się z gorącą elektrodą, spoiwem rozgrzanym do kilkuset stopni oraz dużą ilością iskier. Sam proces jest trudny i wymaga ingerencji fachowca. Jednakże na rynku polskim są substancje klejowe, które z powodzeniem mogą złączyć dwa metale z sobą bez potrzeby trwałego ich łączenia za pomocą spawania na gorąco.

Spawanie na zimno jest to łączenie dwóch elementów metalowych za pomocą specjalnego kleju Autoweld CX-80, który tworzy trwałą spoinę na powierzchni dwóch łączonych materiałów. Sam producent piszę, że jest najmocniejszy na świecie. Na opakowaniu napisane jest, że klej jest odporny na oleje, benzynę, kwasy itp.

CX-80 to klej dwuskładnikowy, dający BARDZO MOCNĄ spoinę, doskonały w zastosowaniach motoryzacyjnych. Spoina JB Weld jest produktem amerykańskim, sprzedawanym w Polsce od wielu lat. Zdobyła już uznanie fachowców z różnych dziedzin, począwszy od mechaników pojazdowych, przez hydraulików, a skończywszy na domowych majsterkowiczach.
Mocuje, wypełnia i wiąże wszystkie twarde powierzchnie: żeliwo, stal, aluminium, drewno, ceramikę, tworzywa sztuczne.

Gdzie można zastosować CX-80 autoweld

Naprawy mechaniczne, pęknięte bloki silnikowe, gniazda i prowadnice zaworów, koła pasowe, alternatory i rozruszniki, skrzynki przekładniowe, gniazda pod kołki śrubowe i różne odlewy, ścięte wpusty, piasty ciągników, przeguby, pęknięcia i nieszczelności, cieknące bojlery, części pieców, rury do zimnej i gorącej wody, itp.

Dane techniczne

  • Wytrzymałość temperaturowa do 315 °C
  • Wytrzymałość na rozciąganie 27,8 MPa
  • Spoinę można nawiercać, szlifować, gwintować i obrabiać
  • Odporna na olej, benzynę i chemikalia
  • Czas kształtowania spoiny: do 25 min
  • Czas zastygania: 4 – 6 godz.
  • Czas pełnego utwardzenia: ok. 15 godz. (w temp. ok. 10°C)
  • Kolor: szary

Sposób użycia

  • Wysusz i oczyść łączone powierzchnie – usuń kurz, farbę itp.
  • Usunąć oleje, smary oraz odtłuść klejone powierzchnie (np. rozpuszczalnikiem)
  • Gładkie powierzchnie przetrzyj pilnikiem lub papierem ściernym tak aby były szorstkie
  • Dokładnie wymieszaj jednakowe ilości obu składników
  • Nałóż klej nożem do kitowania lub listewką
  • Aby zapobiec ściekaniu spoiny odczekaj kilka minut do jej zgęstnienia
  • Spoinę można obrabiać mechanicznie dopiero po jej pełnym utwardzeniu

 

Wyniki testów

CX-80 jest dosyć gęsty także musi być odpowiedni sprzęt do mieszania i późniejszego nakładania kleju. Należy wycisnąć równe ilości kleju z obu tubek i dokładnie wymieszać. Najważniejsze jest przygotowanie odpowiednio klejonych powierzchni, aby spoina się trzymała.

Klej został zastosowany przy naprawie elementów motocykla. Jak sam użytkownik stwierdził:

?Bardzo dobrze trzyma, nie reaguje z benzyną.; Kwasy z akumulatora to też dla niego nie problem.; Plastiki też mocno skleja.?

Podsumowanie

Jest on bardzo mocny. Doskonale poradził sobie z klejeniem plastiku i metalu. Wytrzymałość może nie taka sama, ale za to koszty znacznie niższe. Plusem tego kleju jest wszechstronność zastosowania – zaczynając od klejenia zimnych rur, kończąc na klejeniu pęknięć bloku silnika. Jednakże po kilku miesiącach kontaktu z kwasami i benzyną klej się rozpuścił.

Jak pozbyć się wilgoci z pomieszczeń

Kategorie: Tags:

Prawidłowa wilgotność powietrza w pomieszczeniach zamkniętych stanowi jeden z ważnych warunków przebywania w nich oraz przechowywania i wykonywania wielu prac remontowo-budowalnych. W codziennym użytkowaniu pomieszczeń mieszkalnych, zazwyczaj nie potrzebujemy dodatkowego osuszania. Są jednak sytuacje, kiedy wilgotność ma duży wpływ i musi być utrzymana na w miarę niskim poziomie

Dodatkowe osuszanie powietrza wymagane jest, gdy mamy do czynienia z :

  • przechowywaniem materiałów higroskopijnych, podatnych na zbrylanie i pleśnienie;
  • niektóre procesy produkcyjne (przemysł spożywczy, suszenie drewna);
  • ochrona maszyn i urządzeń podatnych na korozję (np. w stacjach pomp, hydroforniach, przepompowniach);
  • budowa lub remont: mniejsza wilgotność oznacza szybsze wysychanie: wylewek betonowych, farb, klejów, gipsów. Przyspiesza to prace wykończeniowe i zapobiega wykraplaniu wody;
  • osuszanie budynków i ich elementów (np. piwnice);
  • biblioteki, galerie, muzea, archiwa – dokumenty i inne przechowywane obiekty są wrażliwe na oddziaływanie wilgoci. W pomieszczeniach tych wilgotność nie powinna przekraczać 55%;
  • Kuchnie, łazienki, jadalnie, szatnie: obniżenie ilości pary wodnej pozwala usunąć przykre zapachy;
  • pomieszczenia basenów i pływalni – utrzymanie odpowiedniego poziomu wilgoci jest ważne dla komfortowego korzystania;
  • piwnice, sutereny: miejsca te są szczególnie podatne na skraplanie wody na ścianach, a tym samym rozwój grzybów i pleśni;
  • pralnie, suszarnie: niski poziom wilgotności skraca czas suszenia i poprawia komfort pracy.

W takich sytuacjach stosuje się urządzenie stałe lub przenośne zwane osuszaczem (odwilżaczem).

Jak działa osuszacz?
Osuszacz zasysa powietrze wilgotne, z którego usuwa wilgoć (stosuje się tu różne procesy). Wilgoć może być albo zatrzymywana w specjalnym pojemniku jako skropliny, albo usuwana na zewnątrz za pomocą odpowiedniego strumienia powietrza.
Pierwszym elementem osuszacza, który napotyka na swej drodze wilgotne powietrze jest filtr (najczęściej węglowy), którego zadaniem jest oczyszczenie powietrza z pyłu, kurzu oraz cząstek biologicznych, w tym bakterii. Proces ten nie tylko chroni pozostałe części osuszacza przed uszkodzeniem, ale też poprawia jakość osuszanego powietrza.

Osuszacze kondensacyjne schładzają powietrze poniżej punktu rosy ? następuje kondensacja (skroplenie) pary wodnej. Skropliny ściekają do specjalnego zbiornika lub są odprowadzane do kanalizacji. Możliwe jest też odprowadzanie skroplin ze zbiornika do kanalizacji (należy wtedy użyć specjalnego węża). Skropliny ze zbiornika nie mogą być używane do żadnych celów!. Po przejściu przez skraplacz powietrze jest ponownie ogrzewane, dzięki czemu do pomieszczenia trafia suche powietrze o temperaturze bardzo zbliżonej do temperatury w pomieszczeniu.
Osuszacze adsorbcyjne wyposażone są w specjalny wirnik, pokryty materiałem, który bardzo silnie pochłania wodę (najczęściej silikażele, czyli odpowiednie związki krzemu). Dzięki temu odpowiednio schłodzone powietrze oddaje wilgoć. Aby zregenerować warstwę żelu, przepuszcza się przez niego odpowiednio nagrzane powietrze z zewnątrz (tzw. regeneracyjne). Pobiera ono na powrót wilgoć z żelu i odprowadza ją na zewnątrz.
Osuszacze najczęściej wyposażone są w higrostaty, czyli urządzenia sterujące, które umożliwiają utrzymanie stałego poziomu wilgoci. Higrostat mierzy wilgotność i włącza osuszacz, kiedy poziom wilgotności w pomieszczeniu jest wyższy niż zaprogramowany. Osuszacze kondensacyjne ze zbiornikiem mają też sygnalizację stanu napełnienia zbiornika (sygnał dźwiękowy powiadamia o konieczności opróżnienia zbiornika).
Parametrem pracy osuszacza jest wydajność osuszania [kg/h]. Mówi ona o tym, ile kilogramów wody usuwa osuszacz w ciągu godziny. Parametry te obowiązują dla danej wartości temperatury powietrza i jego wilgotności względnej (np. 20°C i 60% wilgotności względnej lub 30°C i 80% wilgotności względnej). Jeśli parametry są inne, osuszacz będzie pracował z mniejszą lub większą wydajnością. Drugim parametrem opisującym osuszacz jest przepływ powietrza wyrażony w m?/h.

Osuszacze najczęściej zasilane są z sieci elektrycznej 230 V/50 Hz (gniazdko musi być uziemione) i zależnie od wartości parametrów pracy pobierają moc od kilku do kilkuset kilowatów. Należy też pamiętać o tym, by osuszacz był oddalony od ściany (ok. 15-20 cm; producent powinien podać lub zalecić konkretną wartość), aby zapewnić odpowiedni przepływ powietrza. Z tego samego powodu podczas pracy osuszacza należy unikać otwierania okien.

Koszt osuszacza waha się od 2000 do 5000 zł, zależnie od wielkości i technologii.

Profesjonalne klejenie, czyli jak dobrać klej do danej struktury materiału

Kategorie: Tags:

Kleje są obecnie powszechnie wykorzystywane w pracach budowlanych jak i wykończeniowych. Specjalistyczne uszczelniacze, substancje łączące dają gwarancję trwałego połączenia różnego rodzaju materiałów, które jest odporne na duże obciążenia oraz warunki środowiskowe. Warunkiem jest odpowiednie dobranie kleju montażowego oraz poprawna jego aplikacja.

W pracach budowlanych polegających na łączeniu i montażu poszczególnych elementów można wykorzystać śruby, nity, kołki czy gwoździe. O wiele prostszym rozwiązaniem jest mocowanie różnego typu powierzchni za pomocą klejenia. Klejenie montażowe sprawdza się również w przypadku ciężkich elementów, nierównych podłoży, czy niezbyt korzystnych warunków.

W zależności czy wykonujemy prace montażowe na zewnątrz czy wewnątrz pomieszczenia, użyjemy do tego innej linii klei montażowych.

Od elementów stalowych do PCV

Wykorzystując w pracach wykończeniowych elementy metalowe, ceramiczne, drewniane bądź z PCW itp., częstym problemem okazuje się nie tylko sposób, w jaki solidnie i trwale je zamocować, ale również, jak skleić te elementy, nie ingerując w ich strukturę. Cieńsze elementy montowane przy pomocy śrub czy wkrętów mogą stać się bardziej podatne na pęknięcia. Dochodzi także problem estetyki wykończenia – chcąc zwiększyć trwałość połączenia, konieczne staje się zastosowanie większej ilości wkrętów czy gwoździ, które często pozostają widoczne.

Rozwiązaniem problemu może być klej montażowy CX-80 Professional, który szybko, silnie i trwale skleja materiały w każdych warunkach. Na skutek dużego naprężenia, które powstaje w spoinie, klej montażowy przyciąga do siebie łączone powierzchnie. Klej ten jest wysokotemperaturowym uszczelniaczem odpornym na bardzo długie działanie wysokich +260°C i niskich -65°C temperatur, w krótszym okresie czasu wytrzymuje temperatury do +380°C. A przy tym elastycznym, szybko utwardzającym szczeliwem, które w reakcji z wilgocią atmosferyczną tworzy trwałą i nie kurczliwą, odporną na promienie UV masę wypełniającą. Doskonale uszczelnia i klei większość powierzchni.

Szerokie zastosowanie to jego zaleta. Uszczelnianie przy maszynach i urządzeniach grzewczych, uszczelnianie obudowy kominków, przewody kominowe i wentylacyjne. Uszczelnianie elementów w silnikach i innych zespołach mechanicznych narażonych na wysokie temperatury.

Sposób nakładania

Elementy łączeniowe muszą być czyste i suche. Klej montażowy nakłada się tylko na jedno podłoże. Najlepiej, jeśli klej montażowy naniesiemy punktowo bądź paskami, z zachowaniem od 5 do 15 cm odległości w zależności od wielkości i ciężaru elementu. Następnie klejony przedmiot należy złączyć z podłożem, do którego ma być trwale przytwierdzony i natychmiast rozłączyć. Po upływie 3 do 5 minut potrzebnych na wstępne odparowanie rozpuszczalnika, element ponownie łączymy i silnie dociskamy. Po 24 h otrzymujemy całkowicie utwardzone wiązanie odporne zarówno na działanie wody, jak i czynników atmosferycznych.

Klej CX-80 Professional z powodzeniem zastąpi tradycyjne metody montażu za pomocą gwoździ czy wkrętów. W pracach wykończeniowych i budowlanych zapewnia trwały montaż elementów nawet ciężkich i wielkogabarytowych, dając połączenia odporne również na niekorzystne warunki atmosferyczne. Szerokie jego zastosowanie daje możliwość zastosowania do różnych prac montażowych. Klejenie i uszczelnianie poszczególnych materiałów powinno być przeprowadzone zawsze zgodnie z instrukcją aplikacji preparatu.

 

 

 

 

Mocowanie kołków, wkrętów i śrub w ścianach

Kategorie: Tags:

Nasz dom czy mieszkanie wymaga, co jakiś czas zmian. Zazwyczaj zmieniamy w nim wystrój i aranżację poprzez między innymi dodając lub wymieniając elementy dekoracji i nie tylko. Dla powieszenia obrazu czy półki na ścianie najprostszym rozwiązaniem wydaje się wbicie gwoździa. Jednak sprawa się komplikuje, gdy ściana jest zbudowana z innego materiału niż cegła czy drewno lub element, który chcemy zawiesić ma odpowiednio dużą wagę albo będzie przenosił znaczne obciążenia.

W tym wypadku należy zastosować elementy mocowania, które dadzą nam stabilność zamocowanego przedmiotu oraz przygotowane są na przenoszenie dużych obciążeń. Takimi łącznikami są między innymi kołki regulacyjne rozporowe R-10. Służą one do zamocowań regulowanych w materiałach typu: beton, kamień naturalny o zwartej strukturze, cegła pełna, cegła cementowo ? wapienna, bloczki z betonu lekkiego, gazobeton, panele z płyt gipsowych. Przeznaczone są do mocowania listew, konstrukcji drewnianych o grubości listew 20-25
mm. Do ich zalet należy to, że:

– konstrukcja może być poziomowana i pionizowana bez używania klinów i podkładek

– płynna regulacja umożliwia oszczędność czasu.

Jak mocować kołki w ścianie

Trasowanie, czyli wyznaczenie miejsc wiercenia wykonuje się albo po wstępnym przymierzeniu mocowanego przedmiotu, albo ? gdy chodzi o  mocowanie wielopunktowe ? za pomocą szablonu. Niekiedy szablony dostarczane są razem z mocowanym elementem, ale szablon można też łatwo wykonać z papieru. Wyznaczone punkty zaznacza się krzyżykami, by ułatwić sprawdzanie, czy wiertło nie schodzi z wyznaczonych nimi osi otworu.

Wiercenie. Zaleca się rozpoczynać od wykonania punktakiem zagłębienia pośrodku planowanego otworu, co ułatwi właściwe ustawienie wiertła. Podczas wiercenia należy, co pewien czas wycofywać wiertło, aby usunąć nagromadzony pył. Pył dobrze jest odsysać z otworu odkurzaczem. Głębokość otworu powinna być ok. 1 cm większa niż długość kołka.

Średnica wiertła powinna odpowiadać rozmiarowi osadzanego kołka. Jeśli korzystamy z diamentowego wiertła koronowego (niezbędne do wiercenia w twardych płytkach gresowych), podczas wiercenia warto posłużyć się deską z otworem przyciśniętą do podłoża, by zapewnić wstępne prowadzenie wiertła.

Najczęściej używa się wierteł widiowych umożliwiających wiercenie w większości materiałów ściennych.

Mocowanie. Kołek powinien ciasno wchodzić w otwór. Gdy otwór jest wyraźnie za luźny, można wstawić kołek o większej średnicy lub zastosować specjalną opaskę uszczelniającą. Wkręty czy śruby należy dokręcać z wyczuciem ? zbyt mocne dokręcenie może spowodować zerwanie gwintu i w konsekwencji osłabienie zamocowania.

 

Obciążenia łączników

Każde zamocowanie ma zdolność do przenoszenia określonych obciążeń. Dopuszczalne obciążenie i przeznaczenie danego zamocowania jest podane w katalogu producenta.

Ścinanie. W taki sposób obciążone są osadzone w ścianach łączniki, na których są zawieszone płaskie przedmioty, np. ciężki obraz na ścianie;

Wyrywanie. Na działanie siły wyrywającej narażone są najczęściej łączniki do elementów podwieszanych do powierzchni poziomych, np. żyrandol na suficie;

Obciążenia złożone. Dotyczą elementów, na które oddziałuje zarówno siła ścinająca, jak i wyrywająca, np. łączniki do zawieszania szafek kuchennych.

Torba na narzędzie

Kategorie:

Organizacja i transport narzędzi jest jednym z ważnych aspektów pracy profesjonalnego instalatora, budowlańca, mechanika, jak i majsterkowicza. Producenci akcesorii dla osób zajmujących się pracami budowlanymi czy mechanicznymi, oferują komfortowe i wygodne rozwiązania do przechowywania narzędzi.

Torba na narzędzie jest jednym z nich. Charakteryzuje się funkcjonalnością, komfortem i wytrzymałością w każdym calu. Wykonana jest z mocnych materiałów m.in. mocno tkanego i trwałego nylonu. Wykorzystanie wysoce wytrzymałych materiałów sprawia, że produkt sprosta długotrwałej, intensywnej eksploatacji. Torba narzędziowa zazwyczaj posiada wyjmowaną przegródkę z zaczepami umożliwiającą segregowanie narzędzi. Gumowany uchwyt oraz wygodny, szeroki pasek na ramię, to wygoda jej noszenia. Wymiary toreb na narzędzie są tak dopasowane, aby ułatwiały do nich dostęp oraz ich przechowywanie. Producenci polecają je użytkownikom intensywnie korzystającym z narzędzi. Takie akcesorium do przechowywania narzędzi szczególnie sprawdza się w przypadku osób, które w pracy stawiają na mobilność i szybkie działanie.

 

Czy opłaca się instalować odnawialne źródła energii

Kategorie:

Odnawialne Źródła Energii (OZE) stają się coraz bardziej popularną alternatywą ( w stosunku do tradycyjnych pieców) na tanią oraz ekologiczną energię również w naszym kraju. W krajach rozwiniętych przydomowe wiatraki, czy zainstalowane na dachach kolektory słoneczne, a także pompy ciepła, wykorzystujące energię geotermalną są powszechnym wizerunkiem miast, miasteczek oraz wsi. 

Stosowanie ekologicznych rozwiązań w technice grzewczej  jest przejawem dbałości o środowisko naturalne, a także świadczy o gospodarności i oszczędności. Polska obecnie jest przede dniu ratyfikowania ustawy OZE, która ma jednoznacznie regulować od strony prawnej instalację, eksploatację, a także odbiór energii z OZE w naszym kraju. W raz z ustawą polski rząd przymierza się do wprowadzenia tzw. Taryf fit (funkcjonujących już od wielu lat  w krajach zachodnich), czyli naliczanych konkretnych stawek za kWh odprowadzanej energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii. W lipcu bieżącego roku Prezydent Bronisław Komorowski podpisał tzw. ustawę Mały Trójpak, mającą na celu wsparcie w kierunku energetyki prosumenckiej OZE, a także wspólnego rynku energii elektrycznej i gazu. Można powiedzieć że to już konkretny krok ku dynamicznemu rozwoju energetyki odnawialnej w Polsce.

Biorąc pod uwagę warunki klimatyczne w naszym kraju, przydomowe elektrownie wiatrowe czy kolektory słoneczne nie zaspokoją 100 % zapotrzebowania na energię elektryczną czy cieplną w naszych domach. Jednakże wspomogą pracę tradycyjnego układu CO np. z kotłem z podajnikiem. Co już w znaczny sposób powinno zmniejszyć wydatki na energię w naszym gospodarstwie domowym. Obecnie kolektory słoneczne najczęściej używane są do podgrzewania ciepłej wody użytkowej (c.w.u), gdzie pokrywają około 80 % ( jak twierdzą sami użytkownicy) zapotrzebowania na to medium.

Ponadto od lipca 2010 do końca roku 2020 inwestorzy indywidualni i podmioty gospodarcze  mogą się starać  o dofinansowanie na zakup i instalacje kolektorów słonecznych z funduszy unijnych. Program realizowany jest przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. W ramach projektu  kosztami kwalifikowanymi do otrzymania dotacji są:

  • koszt projektu budowlano-wykonawczego instalacji sporządzonego lub zatwierdzonego przez osobę z uprawnieniami do projektowania;
  • koszt nabycia nowych instalacji (w szczególności: kolektora słonecznego, zasobnika ciepłej wody użytkowej, przewodów instalacyjnych, aparatury kontrolno-pomiarowej i automatyki);
  • koszt zakupu ciepłomierza;
  • koszt montażu kolektora słonecznego;
  • podatek od towarów i usług (VAT), chyba że beneficjentowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (dotyczy wspólnot mieszkaniowych) lub ubiegania się o zwrot VAT.

Aby otrzymać dofinansowanie należy złożyć wniosek w placówce banku (realizującej program współfinansowania ) w raz z wnioskiem o kredyt na realizacje projektu.

 

 

 

 

 

 

 

 

Połączenia nitowane- jak je wykonać

Kategorie:

Połączenia nitowane niegdyś były podstawowym sposobem łączenia elementów konstrukcyjnych. Konstrukcja zewnętrzna Titanica m.in. była łączona nitami. Eksperci twierdzą że właśnie zła jakość nitów zgubiła ten statek i przyczyniła się do jego katastrofy.

Obecnie ten sposób łączenia jest wypierana przez klejenie i spawanie. Szeroka gama wysokiej jakości klei i silikonów m.in. jak CX-80 Professional oraz łatwość ich zastosowania, odporność na wiele niekorzystnych czynników oraz doskonała jakość takich połączeń powoduje, że powszechnie po nie sięgamy. Jednak w ogrodzie i w domu czasem warto wrócić do tej prostej metody łączenia elementów. Tego typu połączenia mogą być trwałe i równie doskonałe jeżeli odpowiednio wykonamy tą operację oraz  dobierzemy materiał i nity.

Samo nitowanie jest proste. Potrzebujemy do tego:

  • nitownicy,
  • nitów zrywalnych
  • wiertarki.

W łączonych blachach wiercimy otwór o średnicy nitu.
Wkładamy do otworów nit. Musi być on takiej długości, aby swobodnie przeszedł przez oba łączone elementy. Następnie wystający z nita koniec druta wkładamy do nitownicy, zaciskamy jej ramiona i nit formuje się sam. Zrywany bo drut który formuje główkę nitu jest potem odrywany od nitu. Łączenie za pomocą nitów zrywalnych jest proste i szybkie. Możemy za pomocą nitów np. znitować szopę w ogrodzie. Pamiętajmy, że połączenie nitowe jest połączeniem nierozłącznym.

Pamiętajmy, że chcąc rozłączyć dwa znitowane elementy musimy rozwiercić nity. Nity zrywalne klasyfikujemy według typu (standard, zamknięte, rozprężne itp.), materiału (Al./Al., Al./Fe, Fe/Fe itp.), kształtu łba (płaski, powiększony, wpuszczany), zastosowania (uniwersalne, chroniące przed wodą, do miękkich materiałów itp.).

  • NITY ZRYWALNE STANDARD służą do szybkiego i łatwego procesu łączenia ze sobą materiałów. Cechuje je duża różnorodność ze względu na ,ateriał z jakiego są wykonane,  i kształt łba nita
  • NITY ZRYWALNE SZCZELNE (ASCE)  służą do połączeń wymagających wodoszczelności
  • NITY ZRYWALNE ROZWIDLONE (PEEL) służą do łączenia materiałów miękkich takich jak drewno, plastik czy płyty gipsowe
  • NITY ZRYWALNE MULTIGRIP (MG) to bardziej udoskonalona wersja nitów standardowych, zapewniająca większy zakres nitowania.

Silikon CX-80 SILIKON PROFESSIONAL jako uszczelniacz uniwersalny

Kategorie: Tags:

Silikon jest specjalną, elastyczną wodoodporną masą, służącą do uszczelniania lub klejenia. Znajduje on zastosowania w różnych gałęziach przemysłu. Jednak najbardziej popularny jest w branży typowo budowlanej. Nie mniej silikony stosuje się również w branży samochodowej, tworzyw sztucznych, w mechanice, a także w produkcji wyrobów ze szkła, ceramiki, drewna czy kamienia.

Silikonami nazywamy bardzo szeroką gamę tworzyw sztucznych zbudowanych z polimerów nieorganicznych.  

Główne zastosowanie uszczelniaczy silikonowych to:

  • wypełnienia tzw. połączeń ruchomych (rama-ściana, brodzik-płytki ścienne);
  • klejenie (szyby, akwaria, płytki ceramiczne);
  • uszczelnienia (armatura sanitarna, obróbki blacharskie, silniki).

Właściwości poszczególnych rodzajów szczeliw silikonowych zależne są od proporcji zastosowanych składników, takich jak: zawartość polimeru, środków sieciujących, wypełniaczy, katalizatora, pigmentu, fungicydów i wielu innych. To one decydują o wytrzymałości, elastyczności i odporności danego uszczelniacza. Dlatego na rynku znajdujemy taka ich szeroka gamę, przeznaczoną  do rożnych zastosowań, a tym samym różnych warunków ich pracy. Istnieje kilka rodzajów tych produktów ,  różniących między sobą się składem, konsystencją i kolorem, a przede wszystkim odczynem, który decyduje o przeznaczeniu danego silikonu.  Dlatego dobór uszczelniacza nie jest łatwy. Wymaga nie raz do różnego typu zadań zastosowanie kilku rodzajów silikonów. W tym wypadku idealnym produktem wydaje się silikon uniwersalny, który znajduje  zastosowanie w wielu branżach. Przykładem jest tutaj Silikon CX-80 SILIKON PROFESSIONAL.

Ze względu na swoje właściwości takie jak:

- długotrwałą odporność na wysokie i niskie temperatury ( zakresod -65°C do +260°C), a nawet do +380°C przy krótkim okresie czasu.

- Wysoki wskaźnik elastyczności.

-  Świetna przyczepność do gładkich powierzchni

- Szybko wiążący i utwardzający

- Olejoodporny

-wysoka odporność na warunki atmosferyczne

-uszczelnia i klei większość powierzchni

Można go z powodzeniem stosować w budownictwie, motoryzacji i przemyśle do:

-Uszczelniania przy różnego rodzaju maszynach i urządzeniach grzewczych.
– Uszczelniania obudowy przy kominkach.
– Uszczelniania różnych elementów w silnikach i innych zespołach mechanicznych narażonych na wysokie temperatury.
– Uszczelniania przewodów kominowych i wentylacyjnych.